Ik weet t nog wel een jaar geleden, ik zat op internet te kijken naar dalmatiers. Van m'n vader net het groene licht gehad: Ik mocht een hond. Ik wist het al, een dalmatier wilde ik. Eigelijk zou het een pup worden, maar dat ging niet door. Dan een herplaatser, op zondag 5 februari zag ik m daar staan: Lucky, toen een reutje van 8 maanden dat wegens omstandigheden weg moest.
Ik zag zn foto en was verliefd. Die maandag heb ik contact opgenomen met de eigenaar. Op woensdag gaan kijken en het was een schat! een lieve reu aanhankelijk en een typische dalmaat. Er werd afgesproken dat ze een week later bij ons zouden komen kijken en als het goed zou gaan lucky hier zou blijven. Maar op zaterdagavond ging de telefoon, of Lucky de dag erna al zou mogen komen.
Zondag was een ontieglijk lange dag. Slapen heb ik bijna niet gedaan en na enige tijd ging om 14uur de deurbel, en liep Lucky naar binnen.
En ja die deur is hij niet meer uitgegaan... we zijn nu een jaar verder en ik wil mn mannetje voor geen goud meer missen! Hij is lief, aanhankelijk en zó's ontieglijke kroeldoos!!! Luisteren is niet zijn sterkste punt, maarja van welke dalmaat is dat t wel?
Ik ben zó trots op m, op de manier waarop ie zich heeft ontiwkkeld. Van een toch wel onzeker hondje naar een iet wat zekerdere lieverd. zelfverzekerd zal ie nooit worden, maar hij durft nu meer! de sofzuiger vindt hij geen groot probleem meer! fietsen is leuk! dingen die hij nog nooit gezien heeft wil hij naar kijken! Dat had ik een jaar geleden NOOIT van m verwacht! ZAo makkelijk als hij de trein in sprong de 1e keer dat dat moest!
Nee ik wil Luck voor geen goud meer kwijt! Hij mag wat mij part echt nog 14 jaar bij me blijven!
]]>
